Η γιαγιά Φωτεινή
Τους παππούδες δεν τους γνώρισα, μονάχα τις γιαγιάδες. Τα καλοκαίρια πηγαίναμε στο νησί και μέναμε στο σπίτι της Φωτεινής, γιαγιάς από την πλευρά της μάνας μου. Το σπίτι το είχε χτίσει ο παππούς τη δεκαετία του '30. Απ΄τον παππού είχαν μείνει μόνο μερικά κάδρα, ένα μεγάλο πορτρέτο που κρεμόταν στο σαλόνι και η κυνηγετική του τουφέκα. Για τη γιαγιά, μια γυναίκα μοναχή, το σπίτι ήταν κουραστικό, με τις αυλές και τον κήπο του, με μια στέρνα για πότισμα, με ελιές στη συνέχεια του κήπου. Όλα αυτά είχαν μπόλικες δουλειές, αλλά η γιαγιά συνέχιζε να τις κάνει, όσο ήμουνα μικρός τουλάχιστον έτσι θυμάμαι, γιατί έτσι είχε μάθει από τον καιρό που ήταν κοντά της ο άντρας της. Όταν γεννήθηκα τον είχε χάσει μόλις τέσσερα χρόνια πιο πριν, αυτό το κατάλαβα πολύ αργότερα. Η ίδια είχε μόλις περάσει τα εξήντα. Η γιαγιά συνέχιζε όχι μόνο με τις δουλειές του σπιτιού, μα και με τα κτήματα. Έβαζε "μισακάρη" τον κυρ Χριστόδουλο για ελιές κι αμπέλια, μάζευε εργάτες κι εργάτριες στον τρύγο, κι έπαι...